Güney Kore, nükleer güçle çalışan denizaltılar için harekete geçti

Önceki girişimler, müttefik ABD'nin desteğinin olmaması ve nükleer tahrik için uranyum elde etmedeki zorluklar nedeniyle başarısızlıkla sonuçlanmıştı.

Şimdi ise nükleer denizaltıların motoru olan küçük nükleer reaktörlerin geliştirilmesi için önümüzdeki yıl karada bir test tesisi kurulması planlanıyor.

Hükümet 2021 yılında bu tesisin sivil gemiler için küçük nükleer reaktörler geliştireceğini açıklarken, şimdi askeri yetkililerin ve savunma şirketlerinin de nükleer denizaltılar için geliştirme peşinde olduğu anlaşılıyor.

Bir hükümet kaynağı, küçük nükleer reaktörler için kara konuşlu test sahasının Munmu the Great Araştırma Enstitüsü'nde inşa edileceğini ve reaktörün 2030'ların başında geliştirilmesinin planlandığını belirtti.

Moon Jae-in yönetimi sırasında, uranyum alımının kilit bir konu olduğu nükleer yakıt konusunda ABD ile müzakereler yapıldı.

Küçük nükleer reaktörlerin %19.75 zenginleştirme seviyesine sahip düşük zenginleştirilmiş uranyum yakıtı kullanması beklenmektedir.

Yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyum (%20'nin üzerinde zenginleştirme) nükleer silah üretiminde kullanılma potansiyeli nedeniyle UAEA gözetimini gerektirmektedir. Planlanan %19.75 zenginleştirme seviyesi bu gerekliliği ortadan kaldırmaktadır.

Yakın zamanda ABD Hint-Pasifik Komutanı Güney Kore'nin nükleer denizaltı edinmesini alenen destekleyerek ABD'nin daha olumlu bir tutum sergilediğini göstermiştir.

Düşük düzeyde zenginleştirilmiş uranyum tedariki konusunda bazı ilerlemeler kaydedildiği bildirilmektedir.

Dizel motorlara çalışan ve bataryaları şarj etmek için sık sık su yüzüne çıkması gereken geleneksel denizaltıların aksine, nükleer denizaltılar haftalarca hatta aylarca su altında kalabilir ve bu süre esas olarak gıda kaynakları ve mürettebatın dayanıklılığı ile sınırlıdır.

Nükleer denizaltılar uzun süreler boyunca yüksek hızlarda çalışabilir, bu da hızlı su üstü gemilerine ayak uydurmalarını ve tehditlerden daha etkili bir şekilde kaçmalarını sağlar.

Nükleer denizaltıların neredeyse sınırsız menzili, reaktör tasarımına bağlı olarak 30 yıla kadar yakıt ikmaline ihtiyaç duymadan çalışabilmelerinden kaynaklanmaktadır.

Nükleer enerjiyle çalışan denizaltı kavramı ilk kez 1939 yılında ortaya atılmış, ancak önemli gelişmeler İkinci Dünya Savaşı sonrasında yaşanmıştır. İlk operasyonel nükleer denizaltı olan USS Nautilus 1954 yılında denize indirilmiş ve deniz mühendisliğinde önemli bir dönüm noktası olmuştur.

Bu denizaltı su altında yüksek hızlarda seyahat edebiliyordu ve 1958 yılında Kuzey Kutbuna ulaşan ilk denizaltı oldu.

ABD'nin ardından Sovyetler Birliği ve diğer ülkeler de kendi nükleer denizaltı programlarını geliştirerek dünya genelindeki askeri filolarda nükleer güçle çalışan gemilerin sayısında önemli bir artışa yol açtılar.

Nükleer Denizaltı Tahrikinin Temel Bileşenleri:

Nükleer Reaktör: Nükleer fisyon yoluyla ısı üreterek itiş gücü ve gemideki sistemler için enerji sağlar.

Buhar Üretimi: Reaktörden gelen ısı, suyu buhara dönüştürerek denizaltının pervanelerine bağlı türbinleri çalıştırır.

Soğutma Sistemleri: Nükleer reaktörler durağan haldeyken bile soğutmaya ihtiyaç duyarlar ve bu da suda tespit edilebilir termal izler yaratarak gizlilik açısından sorun teşkil edebilir.

Son yıllar itibariyle dünya genelinde, başta Amerika Birleşik Devletleri, Rusya, Birleşik Krallık, Fransa ve Çin tarafından işletilen yaklaşık 150 operasyonel nükleer denizaltı bulunmaktadır.

Teknoloji, güvenlik, verimlilik ve gizlilik yeteneklerini geliştirmeyi amaçlayan sürekli gelişmelerle gelişmeye devam etmektedir.