Şimdi kendimize bir kez daha sormalıyız: Biz neyi kaybettik? Özgürlük adı altında disiplini, modernleşme adı altında değerleri, ilerleme adı altında köklerimizi sekülerizm ve materyalizm üzerinden inşa edilen,bize ait olmayan bir hayat tarzını sorgulamadan benimsedik. İşte sonucu

İş yerlerinde motivasyon neden düşüyor, yetenekli insanlar neden uzun süre kalmıyor?Cevap çoğu zaman maaşta değil; kurumların görünmeyen kültüründe saklı. Nezâketin, zarâfetin ve insan ilişkilerindeki inceliğin yok sayıldığı bir ortamda, başarı sürdürülebilir olmuyor.

“Yorgunum”, “zamanım yok”, “şu an uygun değil”… Artık bunlar gerçek sebepler değil, modern çağın en kabul gören kaçış cümleleri. Çoğu zaman mesele zaman değil. Mesele, odağını kaybetmiş bir zihin ve giderek zayıflayan bir irade. Çünkü insan, gerçekten istediği şeyi ertelemez.

Hız çağında yaşıyoruz. Ama zihinler hızlanırken derinlik kayboluyor olabilir mi? Belki de asıl mesele, neyi kaybettiğimizi fark edememek.

Bir çocuk bayramda sadece şeker toplamaz; değer toplar. El öperken saygıyı, kapı çalarken toplumu, sofrada aidiyeti öğrenir. Bayram, bir gün değil; bir neslin nasıl yetişeceğinin aynasıdır.

Osmanlı’da Ramazan sadece bir ibadet ayı değildi; çocuklar için kurulmuş bir eğitim dünyasıydı. Tekne orucu, Karagöz-Hacivat, diş kirası, sadaka oyunları… Bir medeniyet çocuklarına değerlerini böyle öğretiyordu. Peki biz bugün neyi kaybettik?