Bir çocuk bayramda sadece şeker toplamaz; değer toplar. El öperken saygıyı, kapı çalarken toplumu, sofrada aidiyeti öğrenir. Bayram, bir gün değil; bir neslin nasıl yetişeceğinin aynasıdır.

Osmanlı’da Ramazan sadece bir ibadet ayı değildi; çocuklar için kurulmuş bir eğitim dünyasıydı. Tekne orucu, Karagöz-Hacivat, diş kirası, sadaka oyunları… Bir medeniyet çocuklarına değerlerini böyle öğretiyordu. Peki biz bugün neyi kaybettik?

Kadim kültürümüz, eğitimi yalnızca öğretmek değil anlam kazandırmak olarak görürdü. Pedagoji teknikle başlar; ama kalbe dokunan niyet olmadan bilgi kök salmaz.

Fıtrattan vicdana: Çocukların tertemiz dünyasında Allah algısı nasıl inşa edilmeli? Her çocuk bir emanet, her kalp bir fıtrat üzerine doğar. Ebeveynin görevi yeni bir kimlik dayatmak değil, var olan o saf potansiyeli korumaktır.

Çocukların yanında ülkeyi kötülemek bir “fikir” değil, bir tahribattır. Kendi toprağını hor gören bir nesilden ne özgüven çıkar, ne gelecek. Aidiyet kırılırsa, karakter de kırılır. Çocuklara miras bırakacağımız şey umutsuzluk olamaz.

Genç yaşta yorulacaksınız. Okuyarak, yanılarak, yeniden deneyerek… Bu yorgunluk sizi küçültmez, inşa eder. Konfor korumaz, köreltir. Gelişim rahatsız eder ama geleceği kurar.