Türkiye’nin önündeki asıl mesele, dünyayla rekabet ederken "ucuz iş gücü" etiketiyle mi yoksa "akıllı üretim" vizyonuyla mı sahada kalacağıdır. Haftalık 45,7 saatlik çalışma temposu, bizi küresel ligde ancak "hamal" kategorisinde tutmaya yeter.

Eskiden bilgiye ulaşmak, çölde su aramak gibiydi; kıymetliydi, zordu ve bulunca kana kana içilirdi. Bugün ise bir okyanusun tam ortasındayız ve sorunumuz susuzluk değil, boğulma tehlikesi. "Veri Tsunami"si: Zettabyte çağında hayatta kalmak mümkün mü?

Gençlik yaş değil, iddiadır. Konforla değil, bedel ödeyerek büyür. Bekleyen değil harekete geçen, tüketen değil üreten kazanır. Bahane değil çözüm üretenler dünyayı değiştirir. Soru şu: İzleyenlerden mi olacaksın, yoksa yön verenlerden mi?

Şimdi kendimize bir kez daha sormalıyız: Biz neyi kaybettik? Özgürlük adı altında disiplini, modernleşme adı altında değerleri, ilerleme adı altında köklerimizi sekülerizm ve materyalizm üzerinden inşa edilen,bize ait olmayan bir hayat tarzını sorgulamadan benimsedik. İşte sonucu

İş yerlerinde motivasyon neden düşüyor, yetenekli insanlar neden uzun süre kalmıyor?Cevap çoğu zaman maaşta değil; kurumların görünmeyen kültüründe saklı. Nezâketin, zarâfetin ve insan ilişkilerindeki inceliğin yok sayıldığı bir ortamda, başarı sürdürülebilir olmuyor.

“Yorgunum”, “zamanım yok”, “şu an uygun değil”… Artık bunlar gerçek sebepler değil, modern çağın en kabul gören kaçış cümleleri. Çoğu zaman mesele zaman değil. Mesele, odağını kaybetmiş bir zihin ve giderek zayıflayan bir irade. Çünkü insan, gerçekten istediği şeyi ertelemez.