Osmanlılar gayrimüslimlere nasıl davrandı?

• Gayrimüslimler, "cizye" adlı özel bir vergi ödemeleri koşuluyla kendi dinlerini yaşama ve ibadetlerini sürdürme hakkına sahipti.
• Yeni kilise inşasına genellikle izin verilmedi ve mevcut kiliselerin tamiri zorlaştırıldı, ancak bu kural zamanla ve ihtiyaca göre esnetildi.
• 1856 Islahat Fermanı ile birlikte gayrimüslimlerin ibadethane inşa ve tamir etmelerinin önündeki bürokratik engeller büyük ölçüde kaldırıldı.
• İmparatorluk, başka dinlere ve ibadethanelere zarar veren Müslümanları cezalandırdı; Kırım'da yaşanan bir olay bunun bir örneğini oluşturdu.

Cizye vergisi karşılığında inanç özgürlüğü tanındı

Osmanlı yönetimi, idaresi altına aldığı Hristiyan ve Yahudi toplulukların inançlarına müdahale etmedi. Gayrimüslimler, "cizye" adı altında devlete özel bir vergi ödedi.

Bu vergi karşılığında kendi dini liderlerini seçme, kutsal mekânlarını ziyaret etme ve ibadetlerini özgürce yapma hakkına sahip oldular.

İbadethane inşası ve tamirinde belirli kurallar uygulandı

Osmanlılar bir şehri fethettiklerinde, genellikle en büyük kiliseyi camiye çevirdi. Diğer kilise ve havra gibi ibadet yerlerine ise dokunulmadı.

Ancak yeni kilise inşasına kolay izin verilmediği gibi, mevcut kiliselerin tamiri de zorlu süreçlere bağlandı. Ayrıca kiliselerin camilerden daha yüksek bir konumda veya yapıda olmasına da müsaade edilmedi.

Kurallar Tanzimat dönemiyle birlikte esnetildi

Kilise inşası ve tamirindeki katı kurallar mutlak bir yasak niteliği taşımadı. Örneğin, Balkanlar'da ihtiyacı karşılamak amacıyla çok sayıda yeni kilise inşa edildi ve Viyana bozgunu yıllarında Fazıl Mustafa Paşa kilise tamirlerine izin verdi.

İmparatorluğun zayıfladığı II. Mahmud devrinde ise gayrimüslimlerin devlete bağlılığını artırmak amacıyla kilise tamirlerine yönelik izinler kolaylaştırıldı. 1856 Islahat Fermanı, bu alandaki bürokratik engelleri büyük ölçüde ortadan kaldırdı.

Dini mekânlara zarar verenler cezalandırıldı

Osmanlı yönetimi, gayrimüslimlerin ibadet yerlerine zarar veren Müslümanları cezasız bırakmadı. Bu durumun dikkat çekici bir örneği 18. yüzyılın ikinci yarısında Kırım'da yaşandı.

Hz. İsa tasvirini yırtan birkaç Nogay, Kırım Hanı Kırım Giray'ın emriyle kilisenin önünde yüzer sopa vurularak cezalandırıldı. Bu olay, yönetimin dini hoşgörüyü koruma yönündeki kararlılığını gösterdi.