İnsan, çoğu zaman büyük kırılmaların, sarsıcı hadiselerin kendisini değiştirdiğini zanneder.
Oysa hakikat daha sessiz, daha derin ve daha süreklidir.
İnsanı asıl biçimlendiren şeyler, her gün tekrar eden küçük tercihlerdir. Farkına varmadan yaptığımız seçimler!
Ağzımıza koyduğumuz lokma ve yan yana yürüdüğümüz insanlar.
Bu iki unsur, insanın ruh mimarisini kuran görünmez ustalardır.
Modern dünyada yeme içme, çoğunlukla biyolojik bir ihtiyaç olarak görülür. Kalori hesabı yapılır, diyet listeleri hazırlanır, bedenin ihtiyaçları konuşulur.
Ancak kadim gelenekler, lokmayı sadece fiziksel bir mesele olarak görmez.
Lokma; niyetin, emeğin, ahlakın ve hatta kaderin bir parçasıdır.
Bir insanın yediği lokma, sadece bedenine karışmaz; onun düşünce dünyasına, kalp hassasiyetine ve ruh derinliğine de temas eder.
Helalinden kazanılmış, emeğin teriyle yoğrulmuş bir rızık, insana sükunet verir.
Kalbi genişletir, vicdanı diri tutar. Böyle bir lokmanın ardından edilen dua daha sahicidir, kurulan cümle daha berraktır.
Buna karşılık, hakkın gözetilmediği, başkasının payının ihmal edildiği, adaletin zedelendiği bir kazançtan gelen lokma, görünürde doyurur ama içeride eksiltir.
İnsanın kalbinde tarif edemediği bir ağırlık bırakır.
Zamanla bu ağırlık, duyarsızlığa, hoyratlığa ve içsel bir kararmaya dönüşebilir.
Çünkü lokma; sadece mideyi değil, insanın ahlak damarlarını da besler.
Bugün yaşadığımız birçok iç huzursuzluğun, sabırsızlığın, tahammülsüzlüğün arka planında belki de bu hassasiyetin kaybı vardır.
Ne yediğimiz kadar, o lokmanın nasıl bir yolculuktan geçerek bize ulaştığını düşünmeyi unuttuk.
Oysa insanın ruhu, bu hikayeyi bilir.
Ve her lokma, bu hikayenin bir izini taşır.
İnsan, yalnız başına bir varlık değildir. En güçlü görünen karakterler bile, içinde bulundukları çevrenin etkisinden tamamen bağımsız kalamaz.
Çünkü insan, kelimelerle yoğrulur, bakışlarla şekillenir, birlikte olduğu insanların iklimine göre yön bulur.
Bir insanın en çok benzediği kişiler, en fazla vakit geçirdikleridir.
Sohbet, sadece konuşmak değildir. Sohbet, bir ruh alışverişidir.
Aynı masada oturduğunuz insanların kelimeleri, zamanla sizin düşünce dünyanıza sızar.
Onların değerleri, sizin önceliklerinizi etkiler.
Farkında olmadan onların sevinçlerine sevinir, onların öfkeleriyle gerilirsiniz.
İyi insanların meclisinde bulunmak, bir okulda eğitim almak gibidir.
Orada sözler incelir, kalp yumuşar, bakış derinleşir.
İnsan kendini daha dikkatli kurar, daha hassas düşünür.
Çünkü bulunduğu ortam, onu yukarı doğru çeker.
Buna karşılık, değerlerin zayıfladığı, samimiyetin yerini çıkarın aldığı ortamlarda bulunmak, insanın ruhunu yavaş yavaş aşındırır.
Başta fark edilmez.
Ama zamanla insanın dili sertleşir, kalbi daralır, incelik kaybolur.
Ve en tehlikelisi, insan bu değişimi normalleştirmeye başlar.
Çünkü insan, alıştığı şeylere dönüşür.
Hayatın büyük kısmı, şu iki temel tercih etrafında şekillenir!
Ne yediğimiz ve kimlerle yürüdüğümüz…
Birincisi bedenimizi ayakta tutar gibi görünür ama aslında ahlakımızı besler. İkincisi sosyal bir ihtiyaç gibi durur ama aslında kaderimizi yönlendirir.
Bu yüzden insanın en önemli sorumluluklarından biri, hayatına giren şeylere karşı seçici olmaktır. Lokmasını seçmek; sadece sağlığını korumak değil, ruhunu korumaktır. Dostlarını seçmek ise sadece yalnız kalmamak değil, doğru istikamette kalabilmektir.
Bugün hız çağında yaşıyoruz.
Her şey hızlı, her şey kolay ve çoğu zaman yüzeysel.
Ama ruh, hızdan değil derinlikten beslenir.
Ve bu derinlik, bilinçli tercihlerle inşa edilir.
Belki de yeniden sormamız gereken soru şudur!
Bizi besleyen şeyler gerçekten bizi büyütüyor mu?
Yanımızda yürüyen insanlar, bizi hakikate yaklaştırıyor mu?
İnsan, büyük ideallerle değil, küçük sadakatlerle inşa edilir.
Bir lokmanın hakkını gözetmek,
Bir dostluğun kıymetini bilmek…
Bunlar basit gibi görünen ama insanın bütün hayatını belirleyen derin meselelerdir.
Çünkü insan, yediğiyle güç bulur,
Ama kiminle yürüdüğüyle yönünü bulur.
Ve bazen bir ömür, fark edilmeden seçilen iki şeyin toplamıdır!
Bir lokma,
Bir de yol arkadaşı.
Vesselam…
