Bahanelerin ardında saklanan hayat

İnsan en çok, kendine söylediği yalanlara inanır.

Çünkü başkalarına söylediğimiz yalanlar, bir gün yüzümüze çarpılır.

Ama kendimize söylediklerimiz, içimizde kök salar.

Sessizce…

Derinlere doğru…

Zamanı değil deriz.

Sanki zaman bir gün kapımızı çalacak, şimdi tam vakti diyecekmiş gibi.

Hazır değilim deriz.

Sanki hayat, bir sınav kağıdı gibi önümüze konacak ve biz eksiksiz olduğumuzda başlayacakmış gibi.

Biraz daha beklemeliyim deriz.

Sanki beklemek, eksik olanı tamamlayan bir mucizeymiş gibi!

Oysa hakikat çok daha yalındır ve çok daha serttir.

Hiçbir zaman tam hazır olmayacaksın.

Çünkü insan, hazırlanarak değil, yaşayarak olgunlaşır.

Cesaret, hazır olmanın sonucu değildir.

Bilakis, cesaret ettiğin için hazır hale gelirsin.

Hayat; plan yapanları değil, adım atanları yazar kendi defterine.

Düşünerek geçen yıllar değil, risk alarak atılan küçük adımlar iz bırakır bu dünyada.

Ve çoğu insanın hikayesi, yapamadıklarının gölgesinde kalır… Yapabilecekleri kadar güçlüyken, kendine anlattığı yalanlar kadar zayıf kaldığı için.

İnsan bazen düşmandan değil, bahaneden yenilir.

Kendine söylediğin her henüz değil, aslında ertelenmiş bir hayattır.

Her biraz daha bekle, biraz daha eksilen ömürdür.

Ve en tehlikelisi şudur!

İnsan bir süre sonra bu bahaneleri sorgulamayı bırakır.

Onları gerçek zanneder.

İşte asıl kırılma tam da burada başlar.

Bir gün gelir…

İçindeki o sesi susturamaz hale gelirsin.

Artık ne ertelemek huzur verir ne de bahane üretmek seni rahatlatır.

Çünkü insan, kendi hakikatinden sonsuza kadar kaçamaz.

Ve o gün…

Kendine söylediğin son yalanı fark edersin.

Belki hazır değilim dediğin şeyin korku olduğunu, zamanı değil dediğin şeyin konfor alanı olduğunu, beklemeliyim dediğin şeyin aslında vazgeçmeye kibar bir isim taktığını anlarsın.

İşte o an, bir karar anıdır.

Ya yine kendini ikna edeceksin, ya da ilk defa kendine rağmen harekete geçeceksin.

Çünkü hayat, hazır olanları değil, cesaret edenleri ileri taşır.

Ve bazen bir insanın kaderi, büyük fırsatlarla değil…

Küçük bir cesaret anıyla değişir.

Kendine söylediğin o son bahaneyi susturduğun an…

Aslında hayatın başlar.

Hakikat, bahane kabul etmez.

Ve insan, en çok kendine dürüst olduğunda büyür.

Vesselam…