En yakınlarının ihanetine, emperyalizmin kirli planlarına ve devrin acımasız algı operasyonlarına karşı tek başına bir imparatorluğu ve ümmetin kaderini omuzlayan Sultan Abdülhamid Han.

Bugün söz tohumdur diyebilen kaç kişi kaldık? Çiçek yerine neden sürekli diken ekiyoruz? Sosyal medyadan sokağa kadar her yerin aşağılama ve öfkeyle dolduğu bir çağda; bir ayakkabıya "dua" yükleyen usta, bize kayıp pusulamızı gösteriyor.

Anadolu'yu fetihlerle, sınırlarla veya taş binalarla mı tanımlıyoruz? Oysa bu toprakların asıl hikayesini; Toroslar'ın kayıp vicdanı Anadolu Parsı, ormanların görünmez öğretmeni Vaşak ve sokağın onurlu direnişçisi Anadolu Kedisi anlatıyor.

Bugün gündüz kuşağı; bilgeliğin yerini bağırışın, hikmetin yerini teşhirin aldığı bir gürültü kirliliğine dönüştü. Mahremiyetin pazara çıkarıldığı, edep dışı hikayelerin normalleştirildiği bu hoyratlığa artık "dur" deme vakti.

"Kelimeler hafifledi, anlamlar pazara düştü, vicdan kalabalıklarda kayboldu... Şirazesi kaymış bir kitap gibi savrulan dünyada; adaleti, merhameti ve insan kalabilmenin o zorlu imtihanını yeniden hatırlamaya var mısınız?"

"İnsanı asıl yoran yaşadıkları değil, taşıdıklarıdır!" Hakikat ehli için gülmek, bir eğlence değil bir hafiflik halidir; hırsın ve kibrin omuzlardan indirilmesidir. "Haklı olmak" yerine "hakkaniyetli olmayı" seçenlerin, kaybederken de insan kalabilenlerin hikayesi...