"Kelimeler hafifledi, anlamlar pazara düştü, vicdan kalabalıklarda kayboldu... Şirazesi kaymış bir kitap gibi savrulan dünyada; adaleti, merhameti ve insan kalabilmenin o zorlu imtihanını yeniden hatırlamaya var mısınız?"

"İnsanı asıl yoran yaşadıkları değil, taşıdıklarıdır!" Hakikat ehli için gülmek, bir eğlence değil bir hafiflik halidir; hırsın ve kibrin omuzlardan indirilmesidir. "Haklı olmak" yerine "hakkaniyetli olmayı" seçenlerin, kaybederken de insan kalabilenlerin hikayesi...

Çağımız egoyu besleyip vicdanı yorarken; alışmaya, normalleştirmeye ve sessiz kalmaya karşı durmak mümkün mü? "Ben buna razı mıyım?" sorusunu sormaya cesareti olanlar için insanın son kalesi vicdandır.

Yeni yıldan dev listeler, iddialı hedefler beklemiyoruz; sadece yorulan kalplerimize bir "anlam" arıyoruz. Adalet, merhamet ve paylaşmak kelimeleri ağzımızda ama manaları nerede?

İktidar, çoğu zaman sanıldığı gibi sadece gücü elinde tutmak değildir. Asıl iktidar, sorumluluğun kime ait olduğunu belirleme kudretidir. Çünkü güç paylaşılsa bile, hesap her zaman tek bir deftere yazılır.

Masumiyet karinesi, henüz yargı kararı olmayan hiç kimsenin suçlu ilan edilmemesini emreder. Gelinen noktada bu ilkenin, kimi zaman medya eliyle, kimi zaman da kamu gücünün hoyrat kullanımıyla zedelendiğini üzülerek görüyoruz.