İnsanı asıl biçimlendiren şeyler, her gün tekrar eden küçük tercihlerdir. Farkına varmadan yaptığımız seçimler! Ağzımıza koyduğumuz lokma ve yan yana yürüdüğümüz insanlar. Bu iki unsur, insanın ruh mimarisini kuran görünmez ustalardır.

İnsanın en büyük zenginliği malı mülkü değil, kurduğu cümlelerdir. Peki ama neden en çok sevdiğimiz insanlara karşı kelimelerimizi esirgiyoruz? Takdiri kısmak, sevgiyi saklamak ve vefayı ertelemek bizi nasıl sessiz bir soğukluğun içine çekiyor?

Şanlıurfa ve Kahramanmaraş'ta yüreğimizi yakan hadiselerin ardındaki asıl gerçeği yüzümüze vuran acı bir tablo: Sınav netleriyle övündüğümüz, aynı evde yaşayıp ruhuna dokunamadığımız çocuklarımızın kalbine o silah girmeden önce düşen 'karanlık yalnızlığı' neden süremedik?

12 bin idamın gölgesinde, henüz dünyayı tanımadan toprakla tanışan 4 bin çocuk… Diplomatik cümlelerin zulmü örtmeye çalıştığı, salonlarda kınama metinlerinin havada uçuştuğu bu düzende; mesele artık bir toprak kavgası değil, ‘insan kalıp kalamayacağımız’ sınavıdır.

İnsanın kendine söylediği her "evet" bazen ruhuna bir "hayır" mıdır? Mükemmeliyetçilik tuzağına düşmeden, kusurların samimiyetinde nefes alabilmenin ve maddi olanın geçiciliğine karşı biriktirilen anlamların hikayesi.

Hayat aslında insanın kendiyle karşılaşma hikayesidir: Biz koştururken o ölçer, biz unuturken o kaydeder. Gürültüye kapılmayan, alkışa aldanmayan o görünmez terazi, vakti geldiğinde hükmünü kimseye sormadan verir. Mesele sadece yaşamak değil; bir gönlü incitmeden yürüyebilmektir.