12 bin idamın gölgesinde, henüz dünyayı tanımadan toprakla tanışan 4 bin çocuk… Diplomatik cümlelerin zulmü örtmeye çalıştığı, salonlarda kınama metinlerinin havada uçuştuğu bu düzende; mesele artık bir toprak kavgası değil, ‘insan kalıp kalamayacağımız’ sınavıdır.

İnsanın kendine söylediği her "evet" bazen ruhuna bir "hayır" mıdır? Mükemmeliyetçilik tuzağına düşmeden, kusurların samimiyetinde nefes alabilmenin ve maddi olanın geçiciliğine karşı biriktirilen anlamların hikayesi.

Hayat aslında insanın kendiyle karşılaşma hikayesidir: Biz koştururken o ölçer, biz unuturken o kaydeder. Gürültüye kapılmayan, alkışa aldanmayan o görünmez terazi, vakti geldiğinde hükmünü kimseye sormadan verir. Mesele sadece yaşamak değil; bir gönlü incitmeden yürüyebilmektir.

Kötü bir dünyadan 'çok kötü' bir dünyaya geçtik: Artık zulüm sadece var değil, aynı zamanda normal! Gazze’den Sudan’a, şimdi de İran’ın yorgun çocuklarına uzanan o devasa utanç silsilesi.

Bayram, takvimde duran bir tatil günü değil; kalbin neye dönüştüğünü gösteren büyük bir imtihandır. Başkasının hüznünü omuzlamayan, bir yetimin korkusunu hissetmeyen ve merhameti tüm mahlukata yaymayan bir kutlama, gerçek bir bayram mıdır?

Yunus Emre ve Mevlana’nın asırlık bilgeliğinden süzülen bu yazı, insanın yeryüzündeki en büyük imtihanını mercek altına alıyor. Nefsin kibrine yenilip kırık kalpler bırakanlardan değil; merhametle, sabırla ve sevgiyle "gönül yapanlardan" olmaya dair sarsıcı bir manevi muhasebe...