Duvardaki çerçeveden hayatın mizanına: 'Allah güzeldir, güzeli sever' sözü bir slogan mı, yoksa bir terazi mi? Vitrinlerin dolup vicdanların boşaldığı bir çağda 'güzel insan' olmanın manifestosu.

Dostluk, alkışa yürüyenle değil, ateşe yürüyenle kurulan bir kader ortaklığıdır: Hazreti Ebubekir’in eli, Hazreti Ali’nin canı ile yazılan o büyük sadakat!

Avrupa’nın suyu "şüpheli bir eylem" görüp kokuyla maskelediği dönemlerde, İslam coğrafyası temizliği ibadetin şartı kılarak hamamlar ve sebillerle bir disiplin inşa etti. Tarih bize fısıldıyor: Koku parfümle gizlenebilir ancak gerçek medeniyet suyla gelir.

En yakınlarının ihanetine, emperyalizmin kirli planlarına ve devrin acımasız algı operasyonlarına karşı tek başına bir imparatorluğu ve ümmetin kaderini omuzlayan Sultan Abdülhamid Han.

Bugün söz tohumdur diyebilen kaç kişi kaldık? Çiçek yerine neden sürekli diken ekiyoruz? Sosyal medyadan sokağa kadar her yerin aşağılama ve öfkeyle dolduğu bir çağda; bir ayakkabıya "dua" yükleyen usta, bize kayıp pusulamızı gösteriyor.

Anadolu'yu fetihlerle, sınırlarla veya taş binalarla mı tanımlıyoruz? Oysa bu toprakların asıl hikayesini; Toroslar'ın kayıp vicdanı Anadolu Parsı, ormanların görünmez öğretmeni Vaşak ve sokağın onurlu direnişçisi Anadolu Kedisi anlatıyor.