İnsan bazen kalabalıkların ortasında kaybolur, bazen de kendi içine çekilerek kendini bulur.
Halvet, işte bu buluşun adıdır. Gürültüden kaçıp hakikatin sesine kulak vermek…
Kalbin pasını, yalnızlığın ince zımparasıyla silmek…
Kendine doğru yürürken aslında Rabbine yaklaşmak…
Halvet, bir kaçış değil, bir arınmadır. Bir susuş değil, hakikati işitme çabasıdır.
Lakin her halvet, eğer celvete kapı aralamıyorsa eksik kalır.
Çünkü hakikat sadece bulunmak için değil, taşınmak içindir.
Bugün, halvetin içinde oyalananlara bir söz söyleme vakti gelmiştir.
İçinde yandığın hakikati dışına taşımadıkça, o ateş seni ısıtmaz, yakar.
Kendini bulmak için çıktığın yol, başkalarına yol olmadıkça kemale ermez.
Zira kişinin yolu yalnız başına tamamlanmaz, onun yürüyüşü, başkalarının da karanlığını aydınlatmak içindir.
Halvet, nefsin sesini kısmak içindir, celvet ise Hakk’ın sesini duyurmak… Biri içe doğru bir seferdir, diğeri dışa doğru bir tebliğ.
Halvette öğrendiğin sabır, celvette imtihan olur.
Halvette tattığın huzur, celvette sınanır.
Ve asıl mesele şudur!
İçinde bulduğunu dışarıda kaybetmemek.
Bugünün insanı ya kalabalıkların içinde kendini yitiriyor ya da yalnızlığın konforunda hakikati unutuyor.
Oysa tasavvuf, bu iki uç arasında bir köprüdür.
Ne sadece inziva, ne sadece kalabalık…
Ne tamamen susmak, ne de ölçüsüz konuşmak…
Hakikat, dengede tecelli eder.
İşte bu yüzden halvet bir hazırlık, celvet bir vazifedir.
Celvet, meydandır.
Orada gösteriş de vardır, riya da!
Ama aynı zamanda ihlasın en çetin imtihanı da oradadır.
İnsan kalabalıkların ortasında kendini kaybetmeden durabiliyorsa, işte o zaman halvet meyvesini vermiş demektir.
Çünkü asıl marifet, dağın başında sakin olmak değil, çarşının ortasında kalbini muhafaza edebilmektir.
Bugün bize düşen, içimizde biriktirdiğimiz hakikati hayatın içine taşımaktır.
Bir selamda, bir tebessümde, bir merhamette, bir adalet duygusunda… Çünkü hakikat sadece kitaplarda yazılı değil, insanın halinde görünür.
Ve insanın hali, en güçlü sözdür.
Halvetten celvete dönmek, suskun bir hakikatten, konuşan bir şahidliğe geçmektir.
Kendi kurtuluşunu düşünmekten, başkalarının derdiyle dertlenmeye yönelmektir.
Bu bir değişim değil, bir tamamlanmadır.
Çünkü hakikat, paylaşıldıkça büyür, saklandıkça eksilir.
Ey kalbini arındırmak için yola çıkan beklenen yolcu…
Artık yürüdüğün yolu yalnız kendin için yürüyemezsin.
Çünkü gördüğünü saklamak, bilip de susmak, hakikate karşı vefasızlıktır. Şimdi vakit, içindeki nuru dışarıya taşırma vaktidir.
Halvet bitti,
Şimdi celvet zamanı.
Vesselam…
