Artık hakikatin sesi, gürültünün içinde kayboluyor.
Gördüğümüz her şey gerçek değil, ama gerçek olan her şey görünmüyor.
İnsanlık, tarihin hiçbir döneminde bu kadar görünür olup bu kadar hakikatsiz yaşamamıştı.
Bugün bir çağın içindeyiz!
Simülasyon çağı.
Yani yaşadığımız hayatın kendisi değil, onun temsiliyle meşgul olduğumuz bir zaman dilimi…
Eskiden insanlar yaşar, sonra anlatırdı.
Şimdi insanlar anlatmak için yaşıyor.
Bir fotoğrafın estetiği, bir anın samimiyetinden daha kıymetli hale geldi.
Bir sözün doğruluğu değil, ne kadar paylaşıldığı belirleyici oldu.
Hakikat geri çekildi, algı sahneye çıktı.
Ve bu çağ, en çok da bizim gibi hakikate yaslanarak var olmuş toplumları zorluyor.
Çünkü biz, kökü derinlerde olan bir milletiz.
Bizim medeniyetimiz; surete değil, manaya bakar.
Gösterişe değil, özü korumaya odaklanır.
Ama şimdi, bizi kendi değerlerimizden kopararak yüzeyde yaşamaya zorlayan bir rüzgarın içindeyiz.
Simülasyon Çağı, sadece teknolojik bir mesele değildir.
Bu, bir anlam krizidir.
Artık insanlar neyi niçin yaptığını bilmiyor.
Çünkü herkes birbirine bakarak yaşıyor.
Kendine bakarak değil…
Bir genç düşün…
Kendi hayatını kurmak yerine, başkalarının hayatını izleyerek büyüyor.
Bir annenin evladı için kurduğu hayal, artık sosyal medyada beğeni alacak bir başarıya indirgenmiş.
Bir yöneticinin yaptığı hizmet bile, hak ettiği değeri değil, sunuluş biçimine göre karşılık buluyor.
Bu bir kırılmadır.
Ve bu kırılma, sadece bireyi değil, toplumu da dönüştürür.
Türkiye, tam bu eşikte duruyor.
Bir tarafta köklü bir medeniyet hafızası…
Diğer tarafta hızla akan, yüzeysel ve taklitçi bir dijital dünya…
Eğer biz bu çağın dilini öğrenirken kendi özümüzü kaybedersek,
çok şey kazanmış gibi görünür ama aslında her şeyi kaybederiz.
Çünkü simülasyon, bir süre sonra insanı kendine yabancılaştırır.
İnsan, kendi hayatının bile seyircisi haline gelir.
Oysa bizim ihtiyacımız olan şey;
daha çok görünmek değil, daha sahici olmaktır.
Daha çok konuşmak değil, daha doğru söz söylemektir.
Daha çok üretmek değil, daha anlamlı üretmektir.
Türkiye’nin bu çağda en büyük gücü;
teknolojisi değil, hakikatle kurduğu bağdır.
Eğer biz bu bağı koruyabilirsek, simülasyon çağının içinde kaybolan değil, yol gösteren bir toplum olabiliriz.
Ama bunun için önce şunu hatırlamamız gerekiyor!
Her görünen gerçek değildir.
Ve her gerçek, görünmek zorunda değildir.
Biz, görünmek için değil, hakikati yaşamak için varız.
Çünkü günün sonunda insanı kurtaran şey; ne kadar izlendiği değil, ne kadar doğru yaşadığıdır.
Ve bu çağda en büyük direniş, hakikatten vazgeçmemektir.
Vesselam…
