Ortadoğu’da 28 Şubat’ta başlayan kedi-fare oyununun sonu gelmiyor. Ancak dünyanın kafası karışmış durumda. Bu oyunda kim kedi kim fare birbirine karıştı. “Amerika Birleşik Devletleri istediğini alamadı ve bir bataklığa saplandı”diyenler de var, “ABD’nin zafer kazanmak gibi bir derdi yok, İran ile bu çatışmayı sürdürülebilir hale getirerek Irak’a yaptığı gibi gerekirse 12 yıl kuşatma altına aldıktan sonra işgal etmeyi deneyecek, bu esnada Çin Halk Cumhuriyeti’ne kadar bölgedeki ticaret yollarını, nadir toprak elementleri ve enerji kaynaklarını kontrol altına almak için bölgedeki askeri varlığına meşru bir gerekçe yaratmış olacak”
görüşünü dillendirenler de. Ben şahsen bu ikinci tezden yanayım. ABD, İkinci Dünya Savaşı sonrasında şekillenen “düzen kurucu” kimliğini terk ederek “kaostan beslenen dünya lideri” kimliğine geçiş yaptı. İkinci Trump yönetimi başladıktan sonra Beyaz Saray her ne kadar “biz artık renkli devrimler peşinde olmayacağız” dese de, hedef aldığı ülkelerde arzu ettiği kaosu kurgulamak için hala “partner ve aparatlara” ihtiyaç duyuyor. Üstelik bu defa aparatlar, 1990’ların renkli devrimlerindeki gibi “sokak eylemleri” ile başlayıp “parlamento basma” noktasına ulaşan masum prosedürler yerine doğrudan bir ABD işgali ya da sınırlı askeri müdahalesine zemin hazırlayacak şekilde işlev görüyor. Bu “Beşinci Kol” faaliyetlerinin zirve noktasını 3 Ocak 2026 günü Venezuela Devlet Başkanı Maduro’nun kaçırılmasında izledik. Bu yasadışı eylemin yalnızca ABD istihbarat ve askeri gücüne dayandığını, Venezuela devleti içerisinde işbirlikçileri bulunmayacağını düşünmek saflığın ötesinde bir yaklaşım olur. ABD’nin işte bu girişimleriyle yasal ya da uluslararası hukuk zemininde baş etme imkanı görmeyen ülkelerin başvurabileceği tek yöntem ise “ulusal mutabakat” yönetimleri olarak ufukta belirmekte. Hatta bu ulusal mutabakat trendi öyle bir istikamette ilerlemekte ki İngiliz monarşisi, normal şartlar altında seçilmiş hükümet başkanlarının vermesi gereken mesajları taşımak için ABD’yi ziyaret etmek durumunda kalıyor.
