Modern devletin şiddeti kamusal alandan temizlemesi, beraberinde "askerlik kabiliyeti olmayan" toplumları mı doğurdu? Türkiye, "cirit oynayan dedelerin halı sahada ayak kıran torunları" ile bu denklemin neresinde duruyor?

Vahşi kapitalizmin sanattan sonraki en büyük kurbanı eğitim sistemimiz oldu. Öğrenci ve velinin "müşteri", okulun "satıcı" olarak görüldüğü, eğitimin ideallerinin "benim vergimle" diyen kitlelerin taleplerine kurban edildiği bu çürük düzenden nasıl çıkarız?

Evlat sevilecek, bir emanettir; tapılacak bir put değildir. Henüz elifi-merteği bilmeyen masum çocuklara yol-yordam, usul-adap, olur-olmaz öğretilir. Hepimizin bildiği bir formül vardır malum: evvela aile öğretir, sonra muhit öğretir, sonra okul öğretir.

Türkiye ve Azerbaycan için yeni bir çağ başlıyor. 1992’nin hüzünlü tarihinden Karabağ’ın şanlı zaferine uzanan bu yolda, iki devletin kaderi artık sadece dilde ve soyda değil, ekonomide de birleşiyor.

Batı’nın yüzyıllardır ilmik ilmik ördüğü “entelektüel üstünlük” illüzyonunu, Kardinal Arinze’nin teorisinden bugünün İran-İsrail savaşına kadar uzanan bir çizgide deşifre edelim. Teorisi teorimizden pratiği pratiğimizden daha kanlı olanların kurduğu bu asimetrik denklemi bozalım.

Histeri çağının yeni 'suçu': Makul kalmak! Gökhan Ünver’in linç edilmesinden, itidalin korkaklık sayıldığı kutuplaşmış meydanlara uzanan o hazin gerçek: Tavırlarımızı kadim değerlerimiz mi belirliyor, yoksa sosyal medyanın gürültülü ve şirazesiz kültürü mü?