Bir "Fotoğraf"ın hikayesi

Bazen bir fotoğraf, binlerce kelimenin yapamadığını yapar.

Susarak bağırır.

Görünerek yüzümüze çarpar.

Unutmak isteyen hafızamızı yakasından tutar.

İran’ın güneyindeki Minab kentinde bir okula yapılan saldırının ardından çekilen o kare…

Yukarıdan bakıldığında sadece toprağa açılmış boşluklar gibi görünüyor.

Yan yana, muntazam, soğuk çukurlar…

Ama o çukurlar boşluk değil.

Her biri yarım kalmış bir hayal.

Her biri okunmamış bir hikaye kitabı.

Her biri büyüyememiş bir ömür.

O fotoğrafın içinde kepçeler var.

Toprağı yarıyorlar.

Ama aslında toprağı değil, insanlığın vicdanını kazıyorlar.

Bir okul…

Adı umut olması gereken bir mekan.

Duvarlarında çocuk sesleri yankılanmalıydı.

Teneffüs zili çalmalıydı.

Sıraların üzerinde kalem izleri olmalıydı.

Ama şimdi o okuldan geriye, mezar sıraları kaldı.

Bir fotoğrafın hikayesi bu!

Sıradan bir savaş haberi değil.

Sıradan bir çatışma cümlesi değil.

Strateji, güvenlik, misilleme gibi kelimelerin arkasına saklanamayacak kadar çıplak bir gerçek.

Çocuklar hedef değildir.

Çocuklar denklem değildir.

Çocuklar bir mesajın parçası değildir.

O karede yan yana açılmış mezarlar, bize şunu söylüyor!

Dünya büyürken vicdan küçülüyor.

ABD’nin yıllardır bölgeyi ateş hattında tutan politikaları,

İsrail’in güvenlik gerekçesiyle

genişleyen askeri refleksleri,

Bölgesel hesaplar, güç gösterileri, gövde gösterileri…

Bütün bunların ortasında en zayıf olanlar, en masum olanlar düşüyor toprağa.

Bu fotoğrafın hikayesi aslında insanlığın imtihanıdır.

Yukarıdan bakınca düzenli görünen mezarlar, aslında düzensizleşmiş bir dünyanın kanıtı.

Yan yana açılmış o toprak boşlukları, bize şunu soruyor!

Çocukların ölümü karşısında hala taraf tutmaya devam edecek misiniz?

Dostlar!

Ben bu fotoğrafa baktığımda, sadece öfke duymuyorum.

Bir kırılma hissediyorum.

Çünkü bir coğrafyada çocuk mezarları yan yana diziliyorsa, orada sadece bir ülke değil, bütün

insanlık kaybediyor.

Bu fotoğraf asla unutulmasın!

Çünkü bazı kareler tarihe düşmez, tarihi yargılar.

Rabbim o masum yavruları rahmetiyle kuşatsın.

Geride kalanların yüreğine sabır versin.

Ve bu zulmü planlayan, besleyen, meşrulaştıran herkesi adaletle yüzleştirsin.

Bir fotoğrafın hikayesi bu!

Ama aslında bu, insanlığın vicdan hikayesi.

Ve o hikaye henüz iyi yazılmadı, dostlar.

Vesselam…