Etik olmayan ortamda etik insan geriye düşer mi?

Modern dünyanın belki de en ağır sorularından biri şu!

Etik olmayan bir ortamda etik bir insan ne kadar yol alabilir?

Cevap basit gibi görünür..

Geriye düşer.

Ama bu “geri kalmak” neye göre, kime göre? 

Etik, yani ahlaki sınırlar…

Dürüstlük, adalet, merhamet, sadakat gibi kavramların içini doldurarak yaşayan insan, kendine bir çit çeker. “Buraya kadar” der. “Bundan ötesi bana göre değil.” Oysa ki karşısındaki , ki bu birey, kurum, sistem ya da toplum olabilir, sınırsızdır.

Hilede sınır tanımaz, yalanı büyütmekten çekinmez, çıkarı uğruna her değeri ezip geçer.

Bu yüzden etik insanın yavaş yavaş geri düşmesi kaçınılmaz gibi görünür. 

Çünkü o dosyayı kayırmadığı için terfi etmez.

Çünkü o ihaleye yanaşmadığı için pay almaz.

Çünkü o yaranmadığı için göz ardı edilir.

Çünkü o çalmadığı için zenginleşemez.

 Ama burada bir kırılma var, bir direnç hattı.

Dürüst insanın kaybı, sadece kısa vadede bir “geride kalma”dır.

Uzun vadede ise onun sabrı, hakikate olan bağlılığı ve vicdanını kiraya vermemesi, başkalarının yükseldiği yerden yavaş yavaş dökülmeye başlamasıyla anlam kazanır.

Bir gün gelir ki, toplumun gözü yavaşça açılır.

Rantla semirenin, yalanla yükselenin, güçle sindirenin içinin ne kadar boş olduğunu fark eder.

İşte o zaman geri kalan, aslında ileride durmuş olur.

Çünkü hala onuru vardır, hala başını yastığa rahat koyabilmektedir.

Etik olmayan bir ortamda etik insan, belki hızla koşmaz ama istikametini hiç kaybetmez.

Bu çağda “temiz kalmak” bir meziyet değil, başlı başına bir direniştir.

Çünkü bugün dürüst kalmak, kirlenmemeye çalışmak, suyun tersine yüzmektir.

Ve unutmayalım!

Nehirde yüzen balık her zaman ölü değildir ama suyun tersine yüzen balık kesinlikle canlıdır.

Bu yüzden hey sen!

Geride kalma korkusuyla sınırlarını esnetme.

Ahlaksızlar, sınır tanımadığı için hızlı olabilir ama sen, sınır bildiğin için değerlisin.

Kazanmak nedir?

Para mı? 

Mevki mi?

Güç mü?

Yoksa ruhunu satmadan, alnın açık yaşamak mı? Tercih senin.

Vesselam…