Kayıp zamana ağıt

İnsanlık, içinden geçtiği buhranlı dönemin ağırlığını her gün biraz daha hissediyor.

Zamanın akışına kapıldıkça fark ediyoruz ki, elimizden kayıp giden yalnızca günler değil; umutlarımız, masumiyetimiz, merhametimiz ve vicdanımız da beraberinde sürükleniyor.

Bu çağın çocukları olarak hızla büyüyor, hızla tüketiyor, hızla kaybediyoruz.

Ama hiçbir zaman telafisi olmayan tek şey, kaybolan zamanın kendisi oluyor.

Kimi savaşların gölgesinde çocukların gülüşü susuyor, kimi şehirlerin kalbinde adalet arayışı cevapsız kalıyor.

Her gün yeni bir yıkım, yeni bir acı ile uyanıyoruz.

İnsanlık, kendi açgözlülüğünün ve bencilliğinin esiri oldukça zamanın ruhunu da zehirliyor.

Oysa zaman bize emanet edilmiş bir nimetti; onu anlamla doldurmak, iyilikle taçlandırmak, vicdanla beslemek bizim görevimizdi.

Bugün kaybettiklerimize bakınca geriye sadece sorular kalıyor!

Neyi uğruna feda ettik onca yılı? Hangi hırs, hangi ihtiras bizden merhameti, adaleti, kardeşliği çaldı? Biz insanoğlu, zamanın kıymetini hep kaybettikten sonra mı anlayacağız?

“Kayıp Zamana Ağıt” işte bu yüzden yalnızca bir başlık değil, aynı zamanda bir çığlıktır.

Bizi kendimize getiren, vicdanımızı sarsan bir çığlık…

Çünkü her kaybolan gün, insanlığın ertelediği bir iyilik, söylenmemiş bir hakikat, uzatılmamış bir el, dokunulmamış bir yürek demektir.

Belki hala geç değildir.

Belki hala kayıp zamanı telafi edemesek de, kalan zamanı anlamlı kılabiliriz.

Bunun yolu hırstan değil, merhametten;

bencillikten değil, paylaşmaktan; suskunluktan değil, hakikati haykırmaktan geçiyor.

Zamanı geri alamayız ama zamanı yeniden inşa edebiliriz.

İnsanlığın gerçek mirası, bıraktığı eserlerden değil, yaşattığı iyiliklerden hatırlanacak.

İşte o gün geldiğinde, artık ağıt değil, yeniden doğuşun türküsünü söyleyebiliriz.

Vesselam…