Su gibi olmak

İnsanoğlu ne çok şey olmaya çalıştı bugüne dek!

Güçlü olmak istedi, büyük olmak, görünmek, bilmek, sahip olmak… Ama bir şey olmayı hep unuttu;

Su gibi olmak.

Sufiler “su gibi ol” dediklerinde bu söz, sadece şiirsel bir benzetme değil, hakikatin, tevazuun ve hakiki olgunluğun özüdür.

Su, akarken kimseyi yargılamaz, önüne engel çıkarsa ya sabırla bekler ya da yolunu değiştirir ama asla kavga etmez.

Su, nehir olur akar, damla olur düşer, buhar olur uçar.

Varlığıyla hayat verir, yokluğuyla kıtlık getirir.

Ama yine de övünmez, şikayet etmez.

Bir su düşün, taşların arasından süzülürken bile kibirlenmez.

Çünkü o bilir ki, akmak varlıktan değil, vazgeçebilmekten gelir.

Akmak tutmamaktan, bırakabilmekten geçer.

Tıpkı bir dervişin dünyaya tutunmaması gibi.

Sufi, suya benzer.

Çünkü su, en alçağa akar.

Kibrin, gösterişin, hırsın hüküm sürdüğü dünyada su gibi olmak, aslında tam bir isyan biçimidir.

Ama bu isyan sessizdir.

Yakan bir öfke değil, serinleten bir vakar taşır içinde.

O yüzden su gibi olmak demek, dünyada olmak ama dünyaya ait olmamak demektir.

Suyun ahlakı vardır.

Taşları yontmaz ama şekillendirir. Söz söylemez ama etkiler.

Su, görünmezliğiyle var olur.

Ve en önemlisi su, ihtiyaç sahibini beklemez, kendisi gider ulaşır ona. Aynı sufiler gibi…

Zamana, mekana, insanlara, olaylara su gibi yaklaşmayı bilsek…

Ne kırarız, ne kırılırız.

Ne israf ederiz duygumuzu, ne de aç bırakırız karşımızdakini.

Su gibi olsak, belki de anlaşılmaktan önce anlamaya, sevilmekten önce sevmeye meylederiz.

Bugün modern dünyanın en büyük ihtiyacı budur.!

Su gibi insanlar.

Temizleyen, arıtan, besleyen, susuzluktan çatlamış kalpleri yeniden yeşerten insanlar…

Ve belki de en çok kendi içimizdeki çölü suyla buluşturmaya ihtiyacımız vardır.

Ey dost!

Bu satırları okurken bir bardak suya bak.

Sonra yavaşça iç.

Ve suyun edebiyle bir kez daha düşün;

Acaba sen de su gibi misin?

Vesselam…